‘Postduif met ringen, zit op een balkon. Melder durft hem niet aan te raken.’ Zo begint eind augustus het verhaal van deze postduif. Chauffeur Eline en fotograaf Agnes gaan naar een prachtige straat in het Statenkwartier, waar de duif inderdaad op een balkonnetje op de tweede etage blijkt te zitten.
Hij maakt een verzwakte indruk en bij het onderzoek naar verwondingen valt op dat zijn staart niet goed meebeweegt met zijn lichaam. Eline vermoedt dat de duif rugletsel heeft, al voelt ze geen breuken. Waarschijnlijk is hij tegen het raam bij het balkon gevlogen en versuft blijven zitten. De rugklachten zijn dan hopelijk een tijdelijke reactie op de klap. Ook is de duif wat vermagerd, dus gaat hij mee naar ons hospitaal voor verder onderzoek.
De meldkamer neemt ondertussen contact op met de eigenaar. De duif blijkt uit Huizen te komen, maar helaas laat de eigenaar weten dat hij zijn duif niet komt ophalen. Het dier is inmiddels zes jaar oud en een koerier of andere duivenhouder zoeken, is voor hem geen optie.
Helaas komt het vaker voor dat een eigenaar een postduif niet meer terugneemt. We melden dit altijd bij de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie (NPO), die deze meldingen registreert en de eigenaar daarop kan aanspreken.
Voor de duif begint daarmee een zoektocht naar een nieuwe plek. Dat is niet altijd eenvoudig: niet iedereen zit te wachten op een volwassen postduif die niet meer terug kan naar zijn oorspronkelijke eigenaar. Maar in dit geval liep het gelukkig goed af. Er werd een nieuwe plek voor hem gevonden, waar hij verder kan leven.
Zo kwam deze postduif dus via een balkon in het Statenkwartier en ons hospitaal uiteindelijk terecht op een plek waar hij wél welkom is. En dat is precies de afloop waarop we hoopten.
Deze tekst mag vrij worden overgenomen, met behoud van inhoud en strekking.
Beeldmateriaal: © Agnes Ludwig. Te gebruiken met naamsvermelding.
