Op een regenachtige zondagochtend eind februari kreeg de meldkamer een telefoontje over een zwaan in de sloot bij de Haagse Menno ter Braakstraat. Daar zwom een zwanenstel, waarvan één van de twee – de kleinere vogel – één van haar poten niet goed meer bewoog. De bezorgde meldster stuurde een filmpje door, waarop goed te zien was dat de poot nog wel iets gebruikt werd, maar er verder wat hulpeloos bijhing.
Chauffeur Roos nam een kijkje en zag al snel dat dit geen klus was om alleen te klaren. Extra hulp werd ingeschakeld; chauffeur René en bijrijder Tanja gingen erop af. De vangactie kon beginnen!
Mooie bijkomstigheid; de zwanen waren aan de meldster gewend, omdat zij het stel regelmatig voerde. Zodra zij in beeld kwam, zwommen de zwanen nieuwsgierig naar de kant.
De eerste vangpoging met een vangnet mislukte. Geschrokken schoten beide zwanen onder het bruggetje door naar de andere kant van de sloot. Maar de verleiding van het verse voer bleek toch onweerstaanbaar, want even later kwamen ze weer terug.
Met veel geduld won René uiteindelijk het vertrouwen van de dieren. Hij wachtte het juiste moment af, greep de kleine zwaan bij de hals en tilde haar uit het water.
Eenmaal op de kant bekeken René en Roos de poot. De zwaan stribbelde wel wat tegen, wat een goed teken was, want dit betekende dat er nog gevoel en kracht in zat.
René en Tanja brachten hierna de zwaan in een zwanentas naar vogelopvang De Wulp voor nader onderzoek. Een medewerkster constateerde vocht in de poot, vermoedelijk door een ontsteking. Met ontstekingsremmers en pijnstillers werd de vogel opgelapt. En met succes; een paar dagen later werd ze op haar vaste stek weer uitgezet, dit keer door Ben en Margriet. Een ontroerende hereniging met haar echtgenoot volgde. Kortom, dit was een regenachtige melding met een zonnig einde!
Beeldmateriaal; Dierenambulance Den Haag e.o. Vrij te gebruiken
