Hier een kleine update over Ameretto, ondertussen met de nieuwe naam Tito.
De eerste paar dagen waren erg spannend voor Tito. Hij had zijn schuilplaats gevonden onder de bank en was ook zeker niet van plan om er ook maar over na te denken om zich te laten zien als we in de buurt waren. Gelukkig kwamen we elke ochtend en avond bij lege voerbakjes en een netjes gebruikte kattenbak aan.
Geen reden voor paniek dus. Zijn ontlasting is netjes.
Zaterdag, dus net iets korter dan een week na zijn aankomst kwamen we thuis en zat hij op de stoel (!!) onder de eettafel na af en toe een snoepje te hebben achtergelaten daar om te stimuleren dat hij dat ook als veilige plek zou zien.
Na even een gesprek met hem te hebben gevoerd over hoe dat toch lekkerder moet zijn dan onder die stoffige bank en dat alles goed is kregen we zelfs voor het eerst een kopje!
Wel heeeeul voorzichtig en hij schrok zelf nog een beetje van z’n eigen gewilligheid maar wat een grote sprongen maakte deze heerlijke vent en wat een stevige kopjes kan hij geven!
Wat alleen beter was dan we hadden kunnen hopen, is dat toen ook echt het ijs gebroken werd voor Tito.
De dagen erna maakte Tito steeds meer stappen. Van het onder de bank vandaan komen als we hem roepen, het helemaal niet meer willen/ hoeven verstoppen onder de bank tot het schreeuwen (ja echt wat een slappe ouwehoer kan het zijn) om eten en gezellig aaitjes komen halen op de bank.
We hebben al wat “kraamvisite” voor Tito over de vloer gehad, en na even een minuutje op de stoel komt hij daarna iedereen gelijk wel even besnuffelen en gedag zeggen!
Waar wij gaan, gaat Tito.
Naar de keuken? Loopt hij toch even gezellig mee!
Sta je ff buiten? Staat Tito je (luidkeels) weer naar binnen te roepen vanuit de vensterbank.
We zijn zo blij met hem! En zo blij en trots met hoe goed hij het doet!
