In een hoge plantenbak bij een kantoor in Den Haag zitten vijf pulletjes met hoogtevrees. Gelukkig weet ambulancechauffeur Anita de kleine eendjes weer te herenigen met hun bezorgde eendenmoeder.
Onze ambulancechauffeurs maken van alles mee. Dat kunnen verdrietige dingen zijn, maar gelukkig zijn er nog veel meer hele fijne gebeurtenissen. Onze chauffeur Anita heeft woensdag een heerlijke start van haar dienst:
“Woensdag begint mijn dienst om 10.30 uur. Mijn eerste rit is naar de Bordewijklaan in Den Haag. In een hoge plantenbak voor de ingang van een kantorencomplex zit, volgens een melder, een moedereend met tien pulletjes. De dierenvriend is bang dat de kleintjes daar niet uit kunnen springen.
Ik zie in de melding dat mijn collega Rutger eerder die ochtend al is geweest en een poging heeft gedaan om de moedereend te vangen (zie onderstaand filmpje). Zijn bedoeling was om eerst de moeder vangen en dan de pulletjes. Hij wilde ze dan vervolgens uit zetten op een plek met water en voedsel. Helaas vloog de moedereend weg en was dat plan niet gelukt. Het was aan mij om het nog een keertje te proberen.
Op het moment dat ik op de Borderwijklaan aan kom, hoor ik van de melder dat net voor mijn komst vijf van de tien pulletjes uit de hoge plantenbak zijn gesprongen. Samen met moeder zijn ze over het terras gelopen, richting een bosje. Het bosje ligt een stuk lager dan het terras. Om daar te komen moesten de kleintjes een sprong van een meter of twee naar beneden maken. Dat klinkt gevaarlijk, maar het is echt geen probleem voor pulletjes. De melder zag moedereend vervolgens met haar vijf kindjes weglopen, de bosjes in.
Nu waren niet alle eendenbaby’s zo bijdehand geweest om achter hun moeder aan te gaan. In de hoge plantenbak zitten nog vijf pulletjes, dicht tegen elkaar aan. Moedereenden komen helaas nooit terug om pulletjes op te halen. Ik moet een list verzinnen om het gezin weer samen te brengen. Natuurlijk zou ik pulletjes naar de vogelopvang kunnen brengen, waar ze veilig zouden opgroeien. Maar hoe mooi zou het zijn als ze gewoon weer met hun moeder kunnen worden herenigd.
Moedereend laat zich niet zien, ik heb geen idee waar zij en de andere vijf kleintjes zijn gebleven. En door de dichte bebossing is het erg lastig om ze te gaan zoeken. Maar ik heb een plan.
Ik haal de vijf pulletjes uit de plantenbak en doe ze in een mandje. Vervolgens loop ik het terras op in de richting waar de moeder is heen gegaan. Een eindje verderop zie ik een slootje. De kans is groot aan dat ze daar veiligheid heeft gezocht. Dichtbij het slootje haal ik één van de pulletjes uit het mandje en houd het luid piepende kleintje in mijn hand. Ik hoop dat ik zo een reactie van mamma eend ga horen. En ja hoor, meteen hoor ik in de verte mamma kwaken naar haar kleintje. En wanneer ik het geluid volg, zie ik haar zelfs in de verte zitten met haar vijf andere kinderen. Wat een geluk. Nu kan ik ze herenigen!
Eén voor één laat ik de kleintjes naar beneden vallen in het zachte gras. Snel vormen ze een hecht groepje en luid piepend gaan ze op het geluid af van mamma eend. Ik zie ze op hun kleine pootjes rennen richting mamma (zie het tweede filmpje). Op het moment dat ze zich bij hun mamma en hun zusjes/broertjes voegen, gaat moedereend er meteen in het water vandoor met het haar hele gezin. Missie geslaagd. Wat is dit geweldig om te zien!
Ik zou graag achter ze aan willen gaan, om te kijken hoe het ze verder vergaat. De volgende rit wacht echter. Maar dit moment nemen ze mij niet meer af. Mijn dienst is vandaag heel goed begonnen met dit geweldige klusje.”
Beeldmateriaal: Dierenambulance Den Haag. Vrij te gebruiken.
