Hoofdafbeelding ter illustratie.
Vrijwilliger Rob (chauffeur) blikt zo nu en dan terug op ritten die hij als ambulancechauffeur heeft gereden. Deze keer een verhaal over een duif met grote belangstelling voor boodschappen.
Rob vertelt: ‘Het was op een dinsdag begin juli, aan eind van de middag, dus hartstikke druk in Den Haag, zo ook op de Elandstraat, waarvandaan onze meldkamer een telefoontje kreeg van een bezorgde vrouw: “Ja. Er zit hier op de Elandstraat al een aantal uren een duif die slecht vliegt en zich amper verplaatst. Misschien is hij gewond. Hij zit al die tijd bij Fietswinkel ‘t Kwartier, tegen de gevel aan. Kunt u alstublieft komen?”
Ik ging er naartoe. Bij aankomst trof ik de meldster en nam ik een transportmandje en een middelgroot vangnet uit de ambulance mee. De meldster wees mij de duif, die inderdaad precies op de genoemde locatie zat. Ik stapte in zijn richting en vlak voordat ik hem kon vangen ging hij er vandoor. Vliegen deed hij niet. Het bleef bij een beetje fladderen, waarbij hij niet hoger kwam dan ongeveer een meter. Dit is niet goed, dacht ik, deze vogel moet toch even gecontroleerd worden bij Vogelopvang De Wulp. Dus ik ging in versnelde pas achter de duif aan, die fladderend en huppend richting Waldeck Pyrmontkade ging.
Ik verstijfde toen de duif zijn koers omboog richting de ingang van de Albert Heijn winkel. Heel mijn ziel schreeuwde oorverdovend maar zonder geluid: “Neeeee, niet de Albert Heijn in!!!”, waarop de duif daar dus lekker wel naar binnen ging. Let op, dit is een AH-XL (!) vestiging, waarbij de X staat voor: ‘Xtra-veel-plekjes-waar-een-duif-zich-zou-kunnen-verstoppen’. De urgentie van het NU vangen van deze duif steeg tot ongekende hoogte. En zo sprintte ik de AH binnen en zag nog net dat de duif zich in het voorportaal van de winkel bevond, daar waar de winkelwagentjes staan opgesteld. Vanuit mijn sprint dook ik met een snoekduik boven op een paar rijen winkelwagentjes (ja, dat doet pijn) en eindigde zo met mijn vangnet precies boven het (achterste) winkelwagentje waarin de duif zojuist was neergedwarreld. Zo, die kon mij niet meer ontkomen en hij kon sowieso niet de winkel in!
Op dat moment voelde ik vele ogen in mijn rug prikken en werd ik mij ervan bewust dat dit merkwaardige tafereel bij het aanwezige publiek toch wel enkele vragen – en oordelen – losgemaakt zou kunnen hebben: “Is dit een verwarde persoon?… Is dit een vandaal?… En dat in ONZE Albert Heijn!… Schande!!!”. Nadat ik van de winkelwagentjes was afgekropen en mij omkeerde, bleek er opeens verband te worden gelegd tussen de duif in mijn hand en het logo op mijn shirt. De verontwaardigde blikken maakten plaats voor lachende gezichten en hier en daar ging zelfs een duim omhoog.
Bij de duif vond ik geen letsel in de zin van een open wond of botbreuk. Maar ja, goed vliegen deed hij niet. Hij kon natuurlijk wel een ander soort blessure hebben. Dus, naar De Wulp voor een complete controle.’
