Hoofdafbeelding ter illustratie
Onze meldkamer krijgt een melding over een watervogel die in het Overvoordepark aan de Guntersteinweg in Den Haag verstrikt zit in een plastic zak. De vogel ligt in het water en lijkt steeds meer in de problemen te komen. Chauffeur Rob rijdt ernaartoe. Hij vertelt:
“Ik loop op de locatie over het bruggetje het park in. Daar zie ik een mantelmeeuw in het water liggen (locatie 1 op onderstaand kaartje). Dat zie je wel vaker, maar wat hier opvalt is dat deze meeuw wel heel diep in het water ligt. Het water komt tot over zijn vleugels. Ik kom voorzichtig wat dichterbij. Nu begint de meeuw zich te verplaatsen en kan ik zien dat hij een grote plastic zak achter zich aan sleept. Daar heeft hij duidelijk last van. De melder moet dit hebben gezien en heeft daarom de melding gemaakt.
De meeuw is inmiddels bij een ‘schiereilandje’ (locatie 2) beland, dat dichtbegroeid is met hoge struiken. Ik loop om de vijver heen en kom zo bij hetzelfde punt uit. Hier wil ik hem uit het water proberen te vissen. Het probleem is wel dat, als ik mij door de struiken heb geworsteld en aan de oever verschijn, ik geen tijd meer heb om de steel van mijn vangnet uit te schuiven. En deze heb ik bij dit soort vangacties meestal wel nodig. Ik schuif daarom, voordat ik de struiken in ga, de steel al op maximale lengte uit. De struiken werken niet mee en met die lange steel loop ik hopeloos vast in de doornen.
Ik zie tussen de takken door de meeuw — die mij wel degelijk in de gaten houdt – weer vertrekken richting locatie 1. Het arme dier heeft het zwaar met die plastic zak. Hij is op het water niet in balans, peddelt wat met zijn rechtervleugel. Hij gaat in zijn poging om te vluchten zelfs even kopje onder.
Terwijl ik terugloop bel ik onze meldkamer. Ik vraag of een collega kan komen met ons bootje. Daarmee kunnen wij deze meeuw zeker vangen. De meldkamer stelt voor om de brandweer hiervoor in te schakelen. Al gauw heb ik Mitchell, coördinator brandweer Haaglanden aan de telefoon. Ik leg hem de situatie uit en hij zegt: `Ja, ik ken dat park. Wij kunnen met onze voertuigen niet op die locatie komen, maar ik kan het wel aan onze duikploeg vragen. Zij zijn net terug van oefening. Ik bel je zo terug.’
De uitgeputte meeuw zit ondertussen weer bij het schiereilandje op locatie 2. Het is duidelijk dat hij niets met mij te maken wil hebben. Ik besluit, in afwachting van het telefoontje van de brandweer, nog één laatste solo-poging te ondernemen. Ik weet nu waar de doornstruiken staan. Ik kan het vanaf de andere kant nog proberen, nu met niet-uitgeschoven steel van mijn vangnet, zodat ik sneller door de struiken kom.
Ik ben zo opgelucht: het lukt nu wel om de meeuw te vangen. Of liever gezegd, de plastic zak met de meeuw als bonus. Op het laatste nippertje toch geslaagd! De plastic zak is loodzwaar van de hoeveelheid water die er in zit. Deze meeuw had daarmee nooit op eigen kracht uit het water kunnen komen. Terwijl ik met mijn vangst terug naar de ambulance loop, gaat de telefoon. Mitchell vertelt: ‘Rob, de duikploeg maakt zich klaar en komt naar je toe!’ Snel reageer ik: ‘Mag ik je even onderbreken, Mitchell, want ik heb nieuws. Het is mij gelukt de meeuw te vangen. Maar wel bedankt voor je medewerking.’ Mitchell antwoordt: ‘ Dat is goed nieuws. Gefeliciteerd, Rob. Ik zal de duikploeg afblazen. Volgende keer dan maar!’
Ik leg de meeuw op de vloer van de ambulance. Hij verroert zich niet, maar blijft mij in de gaten houden. Ik ben toch wel benieuwd hoe die plastic zak zich zo aan deze meeuw heeft kunnen verknopen. Ik zie dat de meeuw zijn kop door een van de hengsels heeft gestoken. De zak is vervolgens gaan draaien en is als een touw om de linkervleugel en rond zijn linkerpoot gewikkeld. Ik knip eerst maar alle plastic troep van hem af. In de zak vind ik nog 3 grote, doorweekte hompen stokbrood, waarschijnlijk de aanleiding van alle ellende.
Ik breng de meeuw naar vogelopvang De Wulp voor verder onderzoek. Daar aangekomen lijkt hij al aardig op te knappen van dit hachelijke avontuur. Hij kan zelfs weer recht overeind op zijn poten staan. De toekomst lacht hem weer toe.”
