Coco (nu 10 weken oud) is een heerlijk doerakje die heel nieuwsgierig is, bruist van de energie en het ook heerlijk vindt om te kroelen met ons. Hij is doof, wat voor ons nét een reden was om hem in huis te nemen omdat wij verwachtten dat hij meer zorg/aandacht nodig zou hebben.
Nadat we hem eerst een week apart gehouden hadden in een kamertje, merkten we al snel dat hij klaar was voor meer. Langzaam verkenden we samen steeds een kamer van het huis erbij. Inmiddels is hij het hele huis al door geweest en sjeest hij graag achter Nala, onze andere kat, aan. Want ja, ook die twee hebben elkaar inmiddels ontmoet.
Aanvankelijk was Nala “not amused” met een nieuw assertief huisgenootje als Coco en vond ze het maar wát spannend. Nala is namelijk gesteld op haar rust, heel alert en vindt verandering spannend. Veel blazen en brommen dus. Nu, een weekje later zijn ze al meer aan elkaar gewend en duldt Nala Coco in dezelfde ruimte, en snuffelen ze zelfs geregeld aan elkaar zonder slag of stoot. Achter elkaar aan rennen in de kamer, is daarnaast favoriet. Ze spelen dus inmiddels samen, en het ziet er naar uit dat dit duo aan elkaar gewaagd is en elkaar kan waarderen.
Opvallend vinden wij het dat de doofheid van Coco hem niet lijkt te deren. Hij is initiatiefrijk en speels als iedere andere kitten en houdt zich prima staande tegenover Nala. Soms schrikt Coco van een beweging van iets of iemand omdat dit voor hem onverwacht komt. Zijn doofheid maakt anderzijds dat hij overal dwars doorheen slaapt en speelt met de stofzuiger i.p.v. er voor wegrent zoals Nala.
Wel hebben we onze achtertuin hermetisch afgezet zodat zowel Nala als Coco deze niet kunnen verlaten. Een dove kat op straat is levensgevaarlijk natuurlijk. Verder eet Coco voor twee en pakt hij ook heel geregeld vol overgave zijn rust. Ook de tuin is favoriet. Bloemetjes en bijtjes, zand en mieren. Coco komt ogen te kort…
Oftewel, het gaat goed met hem en wij en Nala genieten daar volop van.
