Foto ter illustratie.
Vrijwilliger Rob (chauffeur) blikt zo nu en dan terug op ritten die hij in zijn beginperiode als ambulancechauffeur heeft gereden. Deze keer over een groep stappende jongeren die een meeuw met vreemd gedrag vinden.
Rob vertelt: “Het was vroege zomer en de vogelgriep hield vreselijk huis onder de populaties van water-, weide- en roofvogels. Toen kreeg onze meldkamer een telefoontje van een groep jongeren. De jongeren waren op deze zwoele, doordeweekse nacht nog vrolijk aan het stappen in Scheveningen en zo te horen waren ze daar al een tijdje mee bezig: “Ja, we lopen hier en we vinden hier een meeuw die zich raar gedraagt. – giechel – giechel. Misschien heeft hij wel vogelgriep! Komen jullie hem even halen?”
Ik reed in de ambulance naar de opgegeven locatie. Het was rond 2.00 uur ’s nachts. Ik zag – en hoorde – daar al gauw een groep jongeren dat daar over de stoep zwalkte. Ik parkeerde vlak naast hen en stapte uit. Een van hen droeg een meeuw die heftig met zijn kop schudde, een bekend symptoom van vogelgriep. De groep blèrde lacherig hetzelfde verhaal dat zij tien minuten eerder door de telefoon aan onze meldkamer al had gedaan.
“Wie heeft deze vogel aangeraakt?”, vroeg ik. Het lawaai verstomde, de lachende gezichten verdwenen en niet veel later werden weifelend drie handen opgestoken. “Aiiii, dat is een slechte zaak!”, ging ik door, “Vogelgriep is heel besmettelijk en zeer gevaarlijk! Zet hem maar gauw op de grond!” Zonder verder iets te zeggen deed ik een witte overall aan, veiligheidsbril op, mondkapje voor, latex handschoenen aan, en speciaal voor deze gelegenheid toch ook nog maar even de overschoentjes. Het bleef ijzig stil. Vervolgens pakte ik de meeuw voorzichtig op, deed hem in een transportmandje, zette dit in de ambulance en deed demonstratief een handdoek over het mandje.
Daarna heb ik aan de groep, ’s nachts om 2.00 uur, op een stoep in Scheveningen, uitvoerig college gegeven over het gevreesde H5 vogelgriepvirus, zijn verschrikkelijke N8 en N1 varianten en het zoönose-karakter van het virus. Een tikkeltje overdrijven kon bij dit publiek geen kwaad. Tenslotte ging ik als een soort tovenaar rond met ons pompflesje desinfecterende handgel, ‘de reddende zalf’. Men keerde dankbaar huiswaarts…
Aansluitend heb ik de meeuw laten inslapen bij de dienstdoende dierenarts. Hij was niet meer te redden en werd uit zijn lijden verlost.
Oh ja, laat ik niet vergeten te vermelden dat ik deze groep oprecht en hartelijk heb bedankt dat zij dit dier hebben veiliggesteld en ons hebben gebeld, want zo is het wel!”
