Een nieuw jaar, een frisse start. Heel fris zelfs, met al die sneeuw in de eerste week van het nieuwe jaar. Leuk voor de sneeuwpret, maar helemaal niet leuk voor de kat die in de nacht van 4 op 5 januari werd gedumpt in een mandje voor het hek van ons hospitaal.
Kippenvel
Op maandagochtend, na een nacht vol sneeuw, stapt afdelingshoofd Edwin uit zijn warme auto de witte wereld in om het hek te openen. Gelukkig heeft hij geen afstandsbediening van het hek bij zich en moet hij uitstappen om het hek te openen. Anders had hij het mandje dat voor het hek staat misschien niet eens gezien. Het mandje is verborgen onder een laag sneeuw. Niet door de kou, maar door een naar gevoel, krijgt Edwin kippenvel over zijn hele lijf. Het mandje is leeg en zit vol rode en witte haren. Zou er vannacht een kat in dat mandje hebben gezeten?
Meester in ontsnappen
Gelukkig hangen er camera’s op ons terrein, ook gericht op het hek. Op de beelden zien we dat er rond 23.15 uur een auto stopt, het lijkt een taxi, en dat iemand uitstapt. Deze persoon heeft het mandje bij zich en laat het even later achter bij het hek. Voor die nacht was flinke sneeuwval voorspeld en inderdaad: het sneeuwt de hele nacht door.
Maar de kat laat het er niet bij zitten. Om 06.15 uur weet hij uit zijn vervoerstas te ontsnappen. Na wat omzwervingen over ons terrein vertrekt hij uiteindelijk richting onze buren en het park. Op de infraroodbeelden is zijn kleur niet goed te zien, maar we denken dat het inderdaad om een rood-witte kat gaat.
Tijd voor actie
We maken direct melding bij de politie en we plaatsen vangkooien op ons terrein en bij beide buren, in de hoop dat hij in de buurt van de huizen blijft. Op één van de kooien richten we een wildcamera die een melding stuurt zodra er beweging wordt gedetecteerd. We stellen een zoekteam samen, met onder andere vrijwilligers die de Facebookpagina ‘070 Vermiste en Gevonden Dieren’ beheren. Dit zijn inmiddels doorgewinterde experts in het zoeken en vangen van katten. We zijn met z’n allen vastbesloten om hem te vinden.
Verkeerde kat in de kooi
De eerste twee avonden wordt hij niet gezien. Wel vangen we een zwart-witte kat uit de buurt, die het hapje in de vangkooi wel kon waarderen. In de tweede nacht sneeuwt het opnieuw, dus mogelijk houdt hij zich schuil. Maar in nacht drie gaat de bewegingsmelder af en hebben we beeld. Ja! Dat is hem! Alleen loopt hij langs de kooien, zonder erin te gaan.
Lees verder onder de video.
Gelukkig hebben we hier ervaring mee en weten we: volhouden en geduld hebben. We wisselen het voer regelmatig om het zo aantrekkelijk mogelijk te houden. In nacht vier en vijf zien we hem opnieuw, maar hij vertrouwt het nog steeds niet en gaat de kooien niet in. In nacht zes laat hij zich helemaal niet meer zien. De sneeuw is inmiddels gesmolten en het regent hard. De angst slaat toe: zou hij niet meer in de buurt zijn?
Beet!
Maar dan, precies een week later, belt onze buurman ’s ochtends: “Hij zit in de kooi!” Precies in de kooi waar geen camera op stond, maar hij is gevangen. We halen hem snel op. Doorweekt, maar veilig.
Yeti
De dierenarts onderzoekt hem van top tot teen. Behalve een krasje op zijn neus en een gescheurd nageltje lijkt hij gelukkig in orde. Hij krijgt een warm hokje met een warmtemat en na een uurtje knapt hij zichtbaar op. Hij lijkt vooral heel blij dat hij binnen is.
We noemen hem Yeti. Een toepasselijke naam, want net als de mythische sneeuwman liet hij zich alleen zien op camerabeelden en niet in het echt. Maar zelf is hij allesbehalve een verschrikkelijke sneeuwman: hij is een superlieve, rode kater die de verschrikkelijke sneeuwweek van 2026 heeft doorstaan.
Beeldmateriaal; Dierenambulance Den Haag e.o. Vrij te gebruiken.
