Als je bij de dierenambulance werkt, wil je het liefst alle dieren redden of beter maken. Maar soms lukt dat niet en moeten we, hoe verdrietig ook, in het belang van het dier een andere beslissing nemen. Dat gebeurde ook begin december, toen we een melding binnenkregen over een verzwakte reiger onder een spoorviaduct in Leidschenveen.
Chauffeur René en bijrijder Tanja gingen op pad en troffen inderdaad ter hoogte van het spoorviaduct een timide reiger aan. Het dier reageerde niet op het voorbij rijdende verkeer en bleef maar een beetje apathisch op zijn plekje bij de bosschages staan.
Toen de reiger eenmaal doorhad dat hij het doelwit zou worden van een vangpoging, deed hij nog een halfslachtige poging om in de bramenstruiken te vluchten, maar tevergeefs. René ving hem met het grote vangnet en nam hem mee naar vogelopvang De Wulp.
Bij De Wulp werd de reiger goed nagekeken. Hij bleek erg mager en aan zijn rechterpoot zat wat bloed. Dat was nog wel te overzien, maar wat erger was; er leek met één van zijn ogen iets niet in orde. Waarschijnlijk kon hij met dit oog heel slecht of misschien zelfs wel helemaal niet meer zien. En voor reigers is een dergelijke blindheid aan één oog funest omdat ze beide ogen nodig hebben voor het jagen. Bijzonder is dat reigers hun ogen hierbij zelfs naar beneden kunnen draaien. Als een reiger bijvoorbeeld in een sloot staat, houdt hij zijn kop recht, maar draaien zijn ogen naar beneden zodat hij zich op zijn prooi kan richten.
Omdat deze reiger niet meer voor zichzelf kon zorgen in de vrije natuur en anders wellicht zou verhongeren of aangevallen worden door een roofdier of hond, moesten we hem helaas laten inslapen. Zo hebben we ervoor gezorgd dat hij niet langer hoefde te lijden of een akelig einde tegemoet zou gaan. Vlieg vrij, mooie vogel!
Beeldmateriaal; Dierenambulance Den Haag. Vrij te gebruiken.
