Toch een beetje aan het werk in Albanië – deel 2
  1. Home
  2.  » 
  3. In actie
  4.  » Toch een beetje aan het werk in Albanië – deel 2

Toch een beetje aan het werk in Albanië – deel 2

27 juli 2022

Geschreven door vrijwilligster Krijna.

Toch een beetje aan het werk in Albanië’ – zo heette het verhaal op de website van de Dierenambulance over hoe ik Nina de herder-pup vorig jaar oktober aantrof op een camping in Albanië, en wat daar allemaal op volgde. Omdat de Albanese opvang waar ik Nina achterliet geen goed tehuis voor haar kon vinden, besloot ik na een paar maanden om haar naar Nederland te halen. Hier volgt het verslag van een bewogen reis van twee ambulancechauffeurs en een lieve jonge hond.

 

Lees hier deel 1: https://dierenambulancedenhaag.nl/toch-een-beetje-aan-het-werk-in-albanie/

Eind mei vertrekken René en ik naar Albanië. We sjouwen ten behoeve van Nina’s terugreis een grote bench mee en reizen via het Griekse eiland Korfoe, omdat dat de enige manier is om een Albanese hond naar Nederland te vliegen. Van Korfoe gaan we met de veerboot naar Sarande in Albanië, en daarna met een huurauto naar Vlore en naar Nina. Daar blijkt de zo moeizaam meegesleepte bench stuk te zijn.

De volgende dag ontmoeten we Liljana Breshani, eigenaar van ‘Protect Me’, een opvang voor (inmiddels) circa tachtig zwerfhonden in Vlore, waar ik Nina een half jaar eerder heb achtergelaten. Liljana heeft het druk: gevonden pups, honden die vergiftigd dreigen te worden door buurtbewoners: haar telefoon gaat aan één stuk door.
De opvang ziet er nog net zo uit als in oktober: rommelig en armoedig. Maar Nina ziet er goed uit. Ze herkent me nog en is duidelijk heel blij met het weerzien.
We gaan die middag meteen aan het werk in de opvang, want ook dáár kwamen we voor en onze hulp is hard nodig. Er liggen uitwerpselen in de kennels en het water van de honden moet ververst worden. De toestand van een aantal honden in de opvang laat te wensen over. We zien onverzorgde vachten, te lange nagels, kreupele honden en zelfs een hond met een open wond. En dat alles in een temperatuur van zeker 35 graden. René vraagt zich hardop af of een leven als zwerfhond niet beter is dan levenslange opsluiting in de opvang. Levenslang, ja. Honden die goed en fit zijn worden door Liljana, na sterilisatie en oormerking weer uitgezet, maar de anderen blijven. In Albanië wil bijna niemand een hond en internationale adoptie is ingewikkeld en tijdrovend. Liljana doet absoluut haar best, maar het ontbreekt haar aan middelen en goed personeel.

De Duitse supermarkt in het centrum van Vlore is de enige winkel in de stad waar je puppy-voer kunt kopen. Dat nemen we mee voor de opvang wanneer we Nina de volgende dag weer gaan opzoeken. We oefenen met de bench, en dat gaat uitstekend. Nina loopt in en uit of ze nooit anders gedaan heeft.
Vlore is een mondaine badplaats met een boulevard vol restaurants en luxe hotels. Op het strand zien we een door Protect Me geoormerkte hond die het gezelschap van de toeristen zoekt. Hij gedraagt zich keurig, en bijna iedereen is lief tegen hem. Het kan dus best goed gaan met de weer uitgezette honden.

Wanneer na vier dagen alle papieren van Nina in orde zijn, nemen we afscheid van Liljana. We beloven haar in Nederland te zullen zoeken naar een organisatie waarmee ze kan samenwerken, zodat er voor meer honden een goed tehuis kan komen. Dan stappen we samen met Nina in de auto voor de terugweg naar Sarande. Helaas, Nina is van slag. Ze moet een paar keer overgeven, en poept op haar deken. De weg is slecht, we hebben weinig water en het is 38 graden in de schaduw.
De autoverhuurder doet gelukkig niet moeilijk over de haren in de auto en al met al zijn we ruim op tijd voor de veerboot naar Korfoe. Medepassagiers reageren gemengd op Nina en haar verhaal. De een vindt het fantastisch; de ander schudt meewarig zijn of haar hoofd. Maar Nina kan het allemaal niets schelen – ze vindt de overtocht geweldig.

Bij de douane op Korfoe gaat alles gesmeerd. René neemt met de zware bench een taxi (geen enkele Griekse taxichauffeur neemt honden mee) en ik wandel met Nina naar ons hotel. Ze heeft het zwaar. Het is warm en aan lang lopen is ze, na een half jaar in de opvang, duidelijk niet meer gewend.
In het hotel (gelukkig is de uitbater een hondenliefhebber) zetten we Nina onder de douche. Dat vindt ze écht niet leuk, maar ze lijkt enorme jeuk te hebben, dus het moet. Na de douchebeurt zit de hotelkamer onder de vlooien. Heel veel vlooien.
De hotelbaas is niet blij, en huurt op mijn kosten een ontsmettingsbedrijf in. Verder doet hij gelukkig niet moeilijk. Nina is nog steeds misselijk.

Het hotel ligt tegenover de luchthaven, dus dat gaat allemaal vlot. Helaas kost het in elkaar zetten van de nieuwe bench zó veel tijd dat de incheckbalie al dicht is wanneer we daar mee klaar zijn. Ook dat komt uiteindelijk goed: Nina mag mee als ‘bijzondere bagage’. Als ‘bijzondere bagage’ wordt ze op Schiphol ook weer aan ons overgedragen en daarna wandelen we met z’n drieën naar buiten. De ‘lucky bastard’ gaat een nieuwe toekomst tegemoet.

De zwerfhonden in Albanië hebben het zwaar. Alleen al in Tirana zijn er de afgelopen jaren duizenden honden afgemaakt. En dat afmaken gebeurt op een akelige, pijnlijke manier met zuurinjecties. Het gemeentebestuur van Vlore wil dit jaar ook zo’n actie gaan uitvoeren. Straathonden zijn niet welkom in een stad die inzet op toerisme. Het Europees Parlement heeft vorig jaar vragen gesteld over dit Albanese beleid, maar dat heeft niet geholpen. Adoptie van honden binnen Albanië zelf is vrijwel kansloos en buitenlandse adoptie is uiterst ingewikkeld. Ik zou zo graag willen helpen, maar weet niet goed hoe. Kunnen we de regels voor internationale adoptie versoepelen? Sterilisatieprogramma’s opzetten? Humanere euthanasie voor de écht kansloze honden nastreven? De opvanglocaties verbeteren en uitbreiden? Als u ideeën hebt over het wat en vooral het hoe, hoe wild ook, laat het mij dan weten via het emailadres ninauitalbanie@gmail.com. Misschien kunnen we nog iets meer betekenen voor de Nina’s van deze wereld.


Nina, the lucky bastard

Deel dit bericht!

Meer actieverhalen