Hoe het kan dat deze twee anderhalve maand hebben moeten wachten op een huisje is mij een raadsel, want wat een schatjes.
Ik heb ze wel nieuwe namen gegeven: Vlekje is nu omgedoopt tot Tortellini en Garfield gaat door het leven als Ravioli.
Ze waren binnen no time ontspannen genoeg om het huis te verkennen. Ravioli is een echte schootkat en Tortellini is meer het soort dat graag in de buurt is (vooral als ik iets eet), maar niet per se op schoot wil. De eerste dagen volgden ze me van kamer naar kamer, maar inmiddels hebben ze hun eigen ritme van slapen, zonnen, haarelastiekjes achterna jagen en nachtelijke zoomies.
Ik had vrij snel door wie van de twee het brein is achter de ontsnappingen, want Tortellini benut elke kans die ze ziet om naar buiten te glippen en op avontuur te gaan over de galerij (gelukkig heb ik een tussendeur die inmiddels niet meer open gaat door de tocht).
Ravioli beoogt een toekomst als schoonheidsspecialist en haarstylist, ik heb hem nog niet durven vertellen dat je daar je tong niet voor mag gebruiken.
In conclusie: ik hou enorm van ze en mijn hart smelt als ik ze zie.
