Onze ambulancechauffeurs hebben in deze drukke periode nooit een saaie dag. Of er nu een dag- of een nachtdienst gedraaid wordt, er zijn altijd dieren die onze hulp nodig hebben. En onze werknemers en vrijwilligers staan 7 dagen per week, 24 uur per dag voor ze klaar.
We rijden een dagje mee met ambulancechauffeur Saskia. Zij begint deze ochtend om 08.30 uur. Zij controleert eerst de ambulance: is alles aanwezig wat wij nodig kunnen hebben deze dag? Daarna checkt ze in bij de meldkamer. Daar krijgt ze meteen het verzoek om het kitten, dat die nacht gevonden is bij een metrospoor in Pijnacker, naar het dierenasiel in Rijswijk te brengen. We hoeven niet lang te zoeken, het kleine rode katertje laat goed van zich horen. We zoeken een klein mandje voor hem en zetten hem in de ambulance.
Op de mobiele telefoon verschijnt direct nog een verzoek: op weg naar het asiel komen we langs een adres waar een jonge kraai op ons wacht. De kraai zat vanochtend vroeg langs de tramrails aan de Nunspeetlaan. Een opmerkzame vrouw, die gewerkt heeft bij de vogelopvang, zag dat het beestje één van zijn pootjes niet kon gebruik en daardoor steeds omviel. Saskia onderzoekt de vogel en kan niet direct een breuk vinden. Het pootje lijkt verlamd. Ze ziet aan de vleugelpennen dat het inderdaad nog een jong dier is. Wij nemen de vogel van de mevrouw over en brengen deze naar Vogelopvang De Wulp, waar zal worden gekeken of het pootje kan herstellen.
Bij het dierenasiel aan het Julialaantje mogen we het rode kitten brengen. De kleine schreeuwerd wordt gewogen. Hij weegt 7 ons en lijkt ongeveer 7 weken oud te zijn. Hij is erg mager. Het kitten krijgt direct een wormenkuurtje en wat vlooiendruppels. In het mandje van het asiel zit een heerlijk zacht kussentje waar hij direct spinnend op gaat liggen. Dan mag hij door naar de kittenafdeling in het asiel, waar ze goed voor hem zullen zorgen. Als hij er klaar voor is, zullen ze hopelijk snel een forever-home voor hem vinden.
De volgende rit voert ons naar een vriendelijk gezin, waar een nog vriendelijkere poes is komen aanlopen. Er is al contact geweest met Amivedi. De vrijwilligers daar weten vaak wel of een kat wordt vermist. Maar dit zachtaardige knuffelbeestje wordt nog niet gezocht. De chip die de poes heeft, is niet meer up to date. Het gezin heeft er even over nagedacht om de poes zelf te houden, maar hun eigen kat durft niet meer naar binnen als zij er is. En dus nemen ze met toch wat verdriet afscheid. We nemen de poes, die een schattig hartenneusje heeft, mee en brengen haar bij het Haags Dierenasiel. Wij kunnen ons niet voorstellen dat er niet snel iemand wordt gevonden die verliefd wordt op deze dame.
Jonge vogels komen deze tijd veel in de problemen. Deze melding betreft een jonge duif, die uitgeput lijkt te zijn en al een aantal dagen in een tuin zit. De vinder heeft het beestje met wat water en wat ongekookte rijst in een doosje gezet. Hij vertelt dat er steeds een duif in de tuin komt kijken en denkt dat dit de partner van de gewonde duif is. Saskia onderzoekt de duif en ziet dat het nog een jonge vogel is. De duif die steeds komt kijken, is hoogstwaarschijnlijk een van de ouders. De jonge duif lijkt geen verwondingen te hebben. Ook voelt zij dat er nog voedsel in de krop zit, wat betekent dat de ouders hem zijn blijven voeden. Als Saskia de duif meeneemt naar de achtertuin en haar handen opent, vliegt de jonge duif naar het dakje aan de overkant. Al snel zitten zijn ouders naast hem.
In Zoetermeer gaan we langs een verzorgingstehuis waar regelmatig een magere kat langskomt die wat wondjes heeft. Saskia bespreekt het geval met wat personeelsleden en het blijkt dat de kat waarschijnlijk in een van de huizen achter het verzorgingstehuis woont. Aangezien wij geen katten mee mogen nemen, waarvan de eigenaar bekend is, spreekt Saskia met het personeel af dat zij gaan controleren of het beestje inderdaad een thuis heeft. Mocht dat niet het geval zijn, dan kunnen zij natuurlijk altijd weer contact met ons opnemen.
De laatste melding deze middag betreft een aangereden meeuw. Een zorgzaam stel zag dat de vogel werd geraakt door een auto en niet meer kon bewegen. Ze hebben het dier in een doos meegenomen en contact opgenomen met onze meldkamer. Als Saskia de meeuw uit de doos haalt, reageert het beestje bijna nergens op. De vleugels en de pootjes lijken niet gebroken. Saskia neemt de vogel mee en brengt ook deze meeuw naar De Wulp, waar ze zullen kijken hoe ernstig de verwondingen zijn.
Om 15.30 uur zit onze meerijdienst erop. Saskia rijdt nog door tot 17.30 uur. Het is hard werken voor haar, maar zoals ze zelf zegt: je krijgt er enorm veel energie van. Ervoor kunnen zorgen dat er een stukje minder dierenleed is, geeft een heel goed gevoel. Om te zien hoeveel mensen er nog genoeg om dieren geven, om haar kennis te mogen delen met deze mensen, en om elke keer weer ook nieuwe dingen te mogen leren zorgt ervoor dat zij dit werk met heel veel plezier en voldoening doet. En dat het dan ook nog eens een mooi bedrijf is, met veel fijne collega’s, die altijd voor elkaar klaarstaan, maakt het extra leuk. Mijn ervaring vandaag kan dat alleen maar beamen.
Beeldmateriaal: Dierenambulance Den Haag. Vrij te gebruiken.
