Vrijwilliger Rob (chauffeur) blikt zo nu en dan terug op ritten die hij als ambulancechauffeur heeft gereden. Deze keer een verhaal over een hulpbehoevende egel en een hulpverlenend meisje.
Rob vertelt: ‘Het was een warme woensdagmiddag toen onze meldkamer een telefoontje kreeg over een hulpbehoevende egel. Ik was in de buurt van het opgegeven adres en dus arriveerde daar al vrij snel. Na één keer te hebben aangebeld werd de deur direct opengedaan door een mevrouw. ‘Goedemiddag mevrouw, hier is de Dierenambulance. U had gebeld over een egel’. ‘Ja, dat klopt’, zei de mevrouw, ‘mijn dochter weet er meer van, want eigenlijk heeft zij alles gedaan…’
‘Ja mam, zal ik het maar even overnemen?’, klonk het en er verscheen van achter de moeder een meisje, deurkruk hoog, twee vlechten en een paar grote ogen. Zij stapte naar voren en sprak: ‘Ja, het zit zo, ik kwam dus thuis en toen zat er hier voor op de stoep in de zon een egel, nou, en die bewoog helemaal niet en als je ‘m aanraakt rolt ie ook niet in mekaar, en toen dacht ik dat is helemaal niet goed, dus toen heb ik een handdoek gepakt en toen heb ik ‘m in een doos gezet, loopt u even mee, dan kunt u ‘m zien’.
Ik keek de moeder even aan en die zei grinnikend: ‘Nou, u hoort het, loopt u maar met mijn dochter mee’. Binnen stond een grote kartonnen doos met daarin een egel, een schaaltje water en een schaaltje voer. Dochter ging verder: ‘Ja, weet u, ik ben toen even bezig geweest met de egel, beetje water gegeven en ook wat natvoer van onze kat, dat is lekker zacht, en daar heeft hij toen ook van gegeten, en toen had hij ook wat teken, eentje op zijn snuit, die heb ik zelf eruit gedraaid, maar twee andere teken zitten tussen zijn stekels en die kreeg ik er niet uit, dus die moeten jullie even doen, of anders de mensen van de egelopvang, die kunnen dat wel’.
De teken werden aangewezen. Deze jongedame had voor haar schoenmaat er waarachtig veel verstand van. Ook dat ‘HIJ’ klopte, dus merkte ik op: ‘Jij weet er wel veel van, hè?’ ‘Ja’, was het antwoord, ‘ik hou heel veel van dieren en ik wil later ook Dierenambulancechauffeur gaan worden, en ik heb overmorgen op school ook een spreekbeurt over de Dierenambulance’. ‘Zo, dat is mooi’, zei ik, terwijl ik de egel in een transportmandje overzette. ‘En heb jij al eens in een Dierenambulance gezeten?’, vroeg ik, waarop in haar ogen een glans van hoop oplichtte. ‘Nou, dan is dit je kans. Jouw mama gaat even mee, want dan kan zij foto’s van je maken terwijl jij achter het stuur zit’. Terwijl hier een droom in vervulling ging en moeder naar hartenlust foto’s van haar dochter maakte, zei ik dat het met de egel vast wel goed zou komen. Voor vertrek liet ik nog even een paar materialen van de Dierenambulance zien, en overhandigde ik haar een paar exemplaren van ons magazine en onze donatiekaarten, om uit te delen op school. Dit werd zeer gewaardeerd.
‘Nou, ik ga er snel vandoor, dan kunnen we aan de slag met de egel. Veel succes met je spreekbeurt!’, riep ik nog. Ik werd hartelijk uitgezwaaid.
Twee dingen waren mij helemaal duidelijk:
- Het komt helemaal goed met die spreekbeurt,
- De toekomst van onze DADH? Ach, in ieder geval hebben we over zo’n 15-20 jaar, binnen onze gelederen een zeer gemotiveerde chauffeur…’
Beeldmateriaal ter illustratie: Dierenambulance Den Haag. Vrij te gebruiken.
