Vrijwilligers van de Dierenambulance Den Haag staan niet alleen in en rond Den Haag paraat. Ook buiten de regio houden ze een oogje in het zeil. Soms gewoon tijdens een wandeling, zoals op een koude januarimiddag in Amsterdam-Noord.
Op die middag loopt onze oud-vaste ambulancechauffeur – en gelukkig nog altijd vrijwilliger – Janneke met een vriendin door een park in Amsterdam-Noord. Bij een grote plas zien ze een bont gezelschap vogels: duiven, meerkoeten, ganzen, zwanen en zelfs een muskuseend. Het heeft flink gesneeuwd, het vriest en de wind is snijdend koud.
Als Janneke beter kijkt, valt haar iets op. Eén van de boerenganzen ziet er niet goed uit. Zijn verendek klopt niet. De gans is ‘lek’, zoals dat genoemd wordt: vet of olie heeft de waterdichtheid van zijn veren aangetast. Daardoor kan hij zijn warmte niet goed vasthouden. In deze omstandigheden betekent dat vrijwel zeker onderkoeling.
Janneke probeert voorzichtig dichterbij te komen om de gans te vangen, maar dat lukt niet. Ze wil het dier ook niet het water in jagen en breekt de poging af.
Omdat ze weet hoe gevaarlijk deze situatie is bij aanhoudende vorst, belt ze onze collega’s van de Dierenambulance Amsterdam. Daar blijkt dat eerder al geprobeerd is de gans te vangen, zonder succes. Bovendien rijdt er op dat moment maar één ambulance en die is druk met spoedgevallen. Zodra er ruimte is, zullen ze opnieuw gaan kijken.
Zonder vangmaterialen wordt het lastig, dat weet Janneke ook. Toch besluiten zij en haar vriendin het zelf te proberen. Ze wachten tot de schemering en keren terug naar het park, gewapend met handdoeken, plastic handschoentjes en wat voer.
Voorzichtigheid staat voorop. Janneke controleert eerst de hele groep vogels op mogelijke verschijnselen van vogelgriep – die zijn er gelukkig niet. Haar vriendin leidt de groep, ver van het water, af met voer. Janneke loopt rustig achter de groep langs, tussen het water en de vogels in, richting de gans.
De gans is duidelijk op zijn hoede; het is niet de eerste vangpoging die hij meemaakt. Maar door de kou en het invallen van de avond is hij verzwakt en minder alert. En dan is het raak. Met één snelle beweging weet Janneke hem met de hand te pakken. De gans wordt in handdoeken gewikkeld, voor bescherming en warmte, en gaat lekker mee naar huis.
Wanneer Dierenambulance Amsterdam opnieuw wordt gebeld met het nieuws dat de gans gevangen is, reageert de centralist hoorbaar opgelucht en blij. Ze willen die avond nog langskomen, maar rond tien uur ’s avonds volgt een telefoontje: door extreme gladheid rijden er geen ambulances meer, uit veiligheidsoverwegingen.
Dat is helemaal niet erg, want de gans zit ondertussen veilig en warm in een badkamer, met handdoeken, water en voer. De volgende dag, rond het middaguur, kunnen de ambulances weer de weg op. Het adres in Amsterdam staat als een van de eerste op de planning na de dienstwissel. De gans wordt opgehaald en naar de vogelopvang gebracht, waar hij meerdere keren wordt gewassen en kan aansterken. Dankzij het snelle handelen van Janneke kan hij daarna weer terug naar dezelfde plek, bij zijn eigen groep. Mooi om te zien hoe dierenambulances elkaar versterken, ook ver buiten de eigen regio.
Beeldmateriaal; Dierenambulance Den Haag e.o. Vrij te gebruiken.
